است و نتيجه آن تزلزل و تشويش فكر و ضعف يقين مأموران به رجوع است . ثالثا : قبلا گفتيم : سخن خداوند متعال : لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ قرآن كه در آن شك نيست راهنماى پرهيزگاران است » « 1 » هر گونه احتمال موجب شك و ترديد را ابطال مىكند و اجازهء خطور اين احتمالات را نمىدهد . دليل پنجم : « واقعيّت تاريخى » : تحريف قرآن اگر در زمان پيامبر صورت گرفته باشد غير معقول است . چون كه خود پيامبر اكرم بر كتابت قرآن اشراف داشتند و به مردم قرآن را تعليم مىدادند و بارها قرآن بر ايشان عرضه گشت و اگر اين عمل پس از پيامبر اكرم و توسط نيروهاى حاكم صورت گرفت على - عليه السلام - و ديگر صحابهء پيامبر را نمىرسيد در مقابل اين عمل كه اساس اسلام را تهديد مىكرد سكوت كنند . و بر امام و ساير صحابه ، لازم بود كه قرآن حقيقى را ظاهر ، كنند و موارد تحريف را بيان كنند و ان حدث ما حدث ؛ حال هر چه مىخواست بشود . يا آن كه حد اقل امام پس از خلافت و به قدرت رسيدن مىتوانست قرآن حقيقى را آشكار ساخته و مردم را به آن ارجاع دهد و مانعى در مقابل امام نبود . در حالى كه ما نمىبينيم امام على و پس از او امام حسن - ع - حركتى دال بر تحريف قرآن از خود نشان بدهند . همچنان كه نمىبينيم كسى از صحابه و ديگران از امام على و امام حسن مطالبهء اظهار قرآن حقيقى را كرده باشد . يا آن كه اشاره‌اى به تحريف قرآن در گذشته نموده باشد چگونه صحيح به نظر مىرسد امام - عليه السلام - همان دلير مردى كه چشم فتنه را درآورد و كور كرد - كارى كه ديگرى جز امام جرأت انجامش را نداشت - چنين كار حساسى را بىاهميت تلقى كند در حالى كه دربارهء اموال بيت المال اصرار دارد كه بجاى اوّل برگردد اگر چه با دارائى بيت المال ، كنيزكان خريده شده و زنان به همسرى درآمده باشند « 2 » در حالى كه اين كارها اهميت بسيار كمترى از تحريف قرآن دارند . اما ادعاى اين كه امام توانايى اظهار حقيقت امر را نداشت چون كه مستلزم غلط دانستن شيخين مىگشت و محبت شيخين در دل مردم ريشه دوانيده بود « 3 » اين ادعا

--> ( 1 ) سوره بقره ، آيهء 2 . ( 2 ) نهج البلاغة ، محمد عبده ، ج 1 ، ص 42 . دعائم الاسلام ، ج 1 ، ص 396 . الاوائل ، ج 1 ، ص 291 . ر ك : اثبات الوصية ، ص 146 . ( 3 ) آراء حول القرآن ، ص 73 .